Voor iedereen een andere koers

Als je als organisatie die groeipijn voelt, merk je dat het niet meer werkt zoals voorheen. Maar hoe kan het dan wel?

Voor iedere organisatie is dat een andere koers. In standaardoplossingen gelooft Direkt Vitaal niet. Ik geloof dat echte verandering pas kan beginnen als we weten wat er werkelijk speelt en van daaruit de juiste koers bepalen.

Daarom werk ik niet met één vaste oplossing, maar met een aanpak die aansluit op jullie situatie, jullie mensen en jullie organisatie.

Je doet alles… maar het blijft terugkomen

Je groeit als organisatie en hebt er alles aan gedaan om een gezonde en veilige werkomgeving te creëren. Daar mogen jullie trots op zijn. Tegelijkertijd merk je dat je nog niet bent waar je wilt zijn.

De werkdruk blijft hoog, verzuimcijfers lopen op en de kosten nemen toe. En terwijl medewerkers nog jarenlang moeten doorwerken, voelt het alsof de basis nog niet stevig genoeg staat.

Je hebt al veel geprobeerd. Trainingen, interventies, trajecten. Er gebeurt van alles. Maar als je eerlijk bent, verandert er weinig. Je blijft oplossen, terwijl het probleem terugkomt.

Misschien herken je het: dat je vooral bezig bent met wat er vandaag speelt, terwijl je eigenlijk vooruit wilt. Dat je voelt dat er iets diepers speelt in je organisatie, maar niet scherp krijgt waar het zit.

Dit kan ik toch gewoon zelf?

Dat is vaak de eerste gedachte. En logisch ook. Je kent je organisatie, je weet wat er speelt en er gebeurt al van alles. Juist daardoor voelt het alsof je dit prima zelf kunt oplossen.

Maar precies daar zit ook de uitdaging.

Wanneer je er middenin zit, is het lastig om echt scherp te zien wat er speelt. Patronen worden normaal, gedrag valt minder op en voor je het weet kijk je met een bepaalde bril naar je organisatie, zonder dat je het doorhebt.

Als buitenstaander kijk ik daar anders naar. Niet omdat ik het beter weet, maar omdat ik er met afstand naar kan kijken. Doordat ik met verschillende organisaties werk, herken ik sneller wat werkt en wat niet. Ik zie patronen die intern vaak onzichtbaar blijven, simpelweg omdat ze onderdeel zijn geworden van hoe het altijd gaat.

Daarnaast merk ik dat gesprekken anders verlopen wanneer er iemand van buiten meekijkt. Dingen die intern soms lastig zijn om te benoemen, worden ineens wel uitgesproken. Omdat er ruimte ontstaat om eerlijk te kijken naar wat er speelt, zonder dat daar direct een oordeel aan hangt.

En misschien nog wel het belangrijkste: je hoeft het niet alleen te doen. Je hoeft niet te blijven zoeken, proberen en bijsturen zonder zeker te weten of je op de juiste plek zit.

Soms zit de grootste stap niet in nog meer doen, maar in even uitzoomen en opnieuw kijken.

In vijf stappen van inzicht naar grip

Als je nu niets verandert, hoor je jezelf over drie jaar nog steeds zeggen: “De werkdruk is hoog, het verzuim blijft oplopen en we zijn alleen maar brandjes aan het blussen.”

En het meest frustrerende is dan? Je zult nooit weten hoe het had kunnen zijn als de basis in je organisatie wel had geklopt.